Απρόβλεπτες
συναντήσεις μέσα στο σκοτάδι και εσύ να μη συμμετέχεις πουθενά.
Το κρύο να
τρυπάει το δέρμα σου και να αγγίζει τα εσωτερικά σου όργανα.
Περπατάς πάνω
σε δρόμους φτιαγμένους από κομμένα νύχια ποδιών.
Σταμάτα για τρία
λεπτά και σκέψου πώς θα αποτύπωνες στο χαρτί τις παρακάτω λέξεις: όνειρο, εξόγκωμα, παραπατώ. Κολλάς μια
φωτογραφία σου σε ένα άδειο φύλλο χαρτί.
Σκόρπιες σκέψεις
γραμμένες πάνω σε μπλοκάκια με ιατρικές σημειώσεις καθώς ξαπλώνεις στο πάτωμα
και μυρίζεις το χαλί.
Καμιά φορά,
αν κλείσεις το ένα σου μάτι, θα νιώσεις ένα δάχτυλο με νύχι μεγάλο και μυτερό,
να μπαίνει στο κρανίο σου και να γαργαλάει τις έλικες του εγκεφάλου σου.
Σηκώνεσαι
απότομα από το κρεβάτι, ζαλίζεσαι και χτυπάς το κεφάλι σου στο τραπεζάκι με το λαμπατέρ. Βλέπεις όρκες να κολυμπάνε από πάνω σου για τρία δευτερόλεπτα.
Ξαναχτυπάς το κεφάλι σου στο τραπεζάκι με το λαμπατέρ.
Κοιτάς από
ψηλά έναν καθρέφτη που έχει πέσει στο δρόμο – πάνω στα νύχια. Άμα δεν προσέξεις
πολύ μπορεί να πέσεις μέσα. Και μετά άντε να βγεις από κει.
Παίρνεις ένα
πριόνι να κόψεις το δένδρο που σκάλισες πάνω του «έλα να σβήσουμε το σκοτάδι» και
αντί να πέσει ο κορμός, πέφτει το έδαφος. Κι εσύ μαζί του.
Σε παίρνει
τηλέφωνο μια φίλη ξεχασμένη και σου λέει πως γράψανε τ’ όνομά σου στις εφημερίδες.
Το βρίσκεις εύκολα, είναι πάνω-πάνω στις αγγελίες θανάτου.
Όσο κοιτάς το ταβάνι,
δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο τα νύχια σου μεγαλώνουν.
