ασανσερ.

Σήμερα που γύρισα σπίτι, το ασανσέρ ήταν στον 4^ο.

Πόσο γέλιο έχουμε ρίξει με αυτό το θέμα, θυμάσαι;

Είχα καιρό να το δω και ήθελα να γελάσω.

Στιγμιαία σκέφτηκα πως όλα έγιναν όπως παλιά.

Πως θα μπω στο σπίτι και θα στο στείλω σε μήνυμα

Και θα γελάσουμε παρέα.

Τα χείλη μου σχημάτισαν το χαμόγελο,

Αλλά τελικά δεν έβγαλα ήχο.

Τίποτα δεν ήταν όπως παλιά.

Εγώ ανέβηκα στο σπίτι και δεν σου έστειλα μήνυμα.

Και κάπως έτσι δεν έμαθες ποτέ για το ασανσέρ.

Και ούτε έμαθες ότι μου λείπεις μέχρι αηδίας.

Δεν χρειάζεται να το μάθεις.

Γιατί για μένα, το ξέρεις ήδη.

Γιατί μέσα στο μυαλό μου, οι σκέψεις μας είναι ακόμα συγχρονισμένες.

Δεν χρειάζεται να σου πω πως βγήκα.

Ούτε πού πήγα, ούτε με ποιους.

Το ξέρεις.

Το ξέρεις πως όταν γυρίσω και δω το ασανσέρ στον 4^ο , θα χαμογελάσω επειδή σε σκέφτηκα.

Αλλά δεν ξέρεις πως όλα αυτά δεν έχουν πλάκα αν δεν είμαστε μαζί.

Ούτε και πόσο φοβάμαι ότι το σπίτι μας θα γίνει πάλι σπίτι μου.

Τώρα το λέω «σπίτι»- έτσι μετέωρο όπως και η σχέση μας.

έκτακτη είδηση.

Καμιά φορά τα βράδια ξυπνάω απότομα γιατί νομίζω γίνεται σεισμός.

Σηκώνομαι πανικόβλητη, κοιτάζω γύρω μήπως έχει πέσει τίποτα κάτω να το σηκώσω,

Μήπως έσπασε κανένα ποτήρι, να προσέξω να μην πατήσω κάποιο γυαλί.

Ανοίγω και την πόρτα να δω μήπως κλείστηκε κανείς στο ασανσέρ.

Ησυχία.

Ξαναξαπλώνω και μόλις κλείσω τα μάτια ακούω μια φωνή σαν αυτές που λένε τις ειδήσεις των 8:

«Έκτακτη είδηση. Σεισμός κλίμακας 7 ρίχτερ σημειώθηκε σήμερα τα ξημερώματα σε διαμέρισμα του 5^ου ορόφου κεντρικής πολυκατοικίας. Ο ιδιοκτήτης δε φαίνεται να έχει υποστεί κάποιον τραυματισμό, τουλάχιστον εμφανή. Οι σεισμολόγοι δεν απορρίπτουν την επανάληψη του συμβάντος και την επόμενη μέρα, ενώ πιθανοί είναι και οι μετασεισμοί. Τέλος, οι ειδικοί αναφέρουν πως επίκεντρο του σεισμού ήταν ένα σημείο 4,3 εκ. δεξιά της αορτικής βαλβίδας του ιδιοκτήτη. Οι γείτονες δε χρειάζεται να πανικοβληθούν καθώς το φαινόμενο θεωρήθηκε τοπικό. Για οτιδήποτε νεότερο θα διακόψουμε και πάλι το πρόγραμμα μας. Κυρίες και κύριοι, καλό σας βράδυ.» 

ΜΟΝΑΔΕΣ.

Μονάδα μέτρησης της ευτυχίας, η μοναξιά.

Μονάδα μέτρησης της μοναξιάς, η ησυχία.

Μονάδα μέτρησης της ησυχίας, ο θόρυβος της πόρτας πίσω σου.

Μονάδα μέτρησης του αέρα, η ανάσα σου στο σβέρκο μου.

Μονάδα μέτρησης του πανικού, οι μέρες που κάνεις να μου μιλήσεις.

Μονάδα μέτρησης της αφής, το χέρι σου στο στήθος μου.

Μονάδα μέτρησης του γέλιου, τα σαρδάμ που κάνω όταν σου μιλάω.

Μονάδα μέτρησης του ύπνου, τα όνειρα που σε ψάχνω.

Μονάδα μέτρησης της ζήλιας, τα πρόσωπα που βλέπεις πιο συχνά από μένα.

Μονάδα μέτρησης της αλήθειας, τα «σ’ αγαπώ» που σου ‘χω πει.

Μονάδα μέτρησης του πόνου, τα «σ’ αγαπώ» που μου ‘χεις πει.

Μη σταματήσεις να με κοιτάς, θα πέσω.

Γενική καθαριότητα.

Και έτσι που λες, πέρασε άλλη μια μέρα.

Κι εγώ τι έκανα, μου λες;

Θα σου πω εγώ.

Δεν έκανα τίποτα.

Ή μάλλον έκανα πολλά, αλλά και τίποτα.

Ξύπνησα στις 4 το μεσημέρι.

Πήγα για καφέ με κάτι φίλους και μετά για μπύρα.

Άραξα με έναν φίλο μου.

Πήγα βόλτα έναν σκύλο και μετά κοιμήθηκα με τον ιδιοκτήτη του.

Ξύπνησα την άλλη μέρα στις 9 παρά 20.

Καθάρισα όλο το σπίτι.

Σκούπισα, σφουγγάρισα, άλλαξα σεντόνια και τα λοιπά.

Ε δεν τα λες και λίγα.

Αλλά δεν έκανα κάτι.

Ξέχασα να σε σκεφτώ.

Ή μάλλον επέλεξα να μη σε σκεφτώ.

Από χτες, αποφεύγω συνεχώς την παρουσία σου στο μυαλό μου.

Είσαι εκεί –πάντα είσαι- αλλά σε αγνοώ.

Κι έτσι που λες, πέρασε κι άλλη μια μέρα.

Κι άλλη και μετά κι άλλη.

Κι εγώ εκεί, να μη σε σκέφτομαι, παρά μόνο τις πιο περίεργες ώρες.

Και μετά θυμήθηκα αυτή τη φράση:

«Φοβάμαι μήπως και συνηθίσω, έτσι από μακριά να σ’ αγαπώ.»

Α, έπιασε σκόνη πάλι αυτό το ράφι.

Και τι ωραίο σκυλί που έχει ο Γιώργος. 

Η τελευταία φορά.

- Ποτέ ήταν η τελευταία φορά που άκουσες τη φωνή σου; Ποτέ ήταν η τελευταία φορά που περπατήσεις περισσότερο από τρία μέτρα; Ποτέ ήταν η τελευταία φορά που κοιτάξεις κάποιον άλλον εκτός από το είδωλο σου στον καθρέπτη; Ποτέ ήταν η τελευταία φορά που αγκάλιασες κάτι άλλο εκτός από το μαξιλάρι σου; Ποτέ ήταν η τελευταία φορά που άνοιξες τα παντζούρια στο δωμάτιο σου; Ποτέ ήταν η τελευταία φορά που βγήκες στο μπαλκόνι; Η τελευταία φορά που πέταξες τα σκουπίδια. Η τελευταία φορά που έκανες μπάνιο. Η τελευταία φορά που άνοιξες το φως στο σαλόνι. - Δεν θυμάμαι. - Ήταν τη μέρα που γύρισα, Ν. - Α ναι. Και; - Αν δε με διώξεις δεν θα φύγω ποτέ. - Το ξέρω. - Αρα; - Το βάρος σου είναι 7 φορές μεγαλύτερο από το δικό μου και το σχήμα σου τόσο ακανόνιστο. Δεν μπορώ ούτε να σε πιάσω ούτε να σε σηκώσω. - Ξεχνάς κάτι. - Τι; - Ζω μέσα σου. - Α ναι. Και;