Εσύ πώς κοιμάσαι vol. 2

Κατάφερα πάλι και σήμερα να κλείσω τα μάτια
Μα στο σώμα μου ένιωθα λες και σπάγανε πάνω του χιλιάδες πιάτα
Σκεπάστηκα μέχρι τα αυτιά για να κρυφτώ απ' τον κόσμο μου
Μα ήρθε πάλι με βρήκε να μου θυμίσει το στόχο μου
Μου είπε πάλι "εσύ πώς κοιμάσαι;"
Μου είπε πάλι "πώς γίνεται να μη θυμάσαι;"
"Να μη θυμάσαι το μίσος και την απάτη,
να μη θυμάσαι ότι αδειάσαμε όλες από αγάπη.
Το φως ήτανε πάντοτε ανοιχτό. μα τώρα κάποιες κλείσαμε μάτια, στόματα, αυτιά,
κόψαμε μέχρι τη ρίζα τα μαλλιά.
Δεν κάηκε η λάμπα, καήκανε τα μυαλά μας,
καήκανε τα όνειρα μεσ' τα υποσεινήδητά μας."
Κοιμήθηκα εν τέλει και ξύπνησα γεμάτη τύψεις
Έχοντας μέσα, πάνω μου βάρος  ακέραιης θλίψης.
Δίπλα μου κοιμάσαι ακόμα...
Ξύπνα να σε ρωτήσω γιατί ιδρώνω ακόμα
Ξύπνα να σε ρωτήσω "εσύ πώς κοιμάσαι, πώς γίνεται να μη θυμάσαι".

σπάρκλ

Δεν θυμάμαι τι ώρα ξάπλωσα σε αυτή τη στάση.
Τώρα η ώρα είναι 21.41 και κάτι δευτερόλεπτα.
Έχω δάκρυα στα μάγουλα και το μικρό μου δάχτυλο στηρίζεται με το νύχι σε ένα από τα κάτω δόντια μου.
Αναπνέω από το στόμα, το στόμα ξερό, το δάχτυλο υγρό.
Αυτό το φως με κουράζει αλλά τα μισόκλειστα μάτια μου δεν λένε να το αποχωριστούν.
Πρέπει να σηκωθώ...
Βγάζω το δάχτυλο από το στόμα και για μισό δευτερόλεπτο βλέπω μια μικρή λάμψη.
Από το φως θα ναι, οπτικές ψευδαισθήσεις.
Σηκώνομαι λοιπόν, το μαξιλάρι από κίτρινο έγινε μουσταρδί στο σημείο που ακουμπούσε το μάγουλό μου. (πόση ώρα δάκρυζα;)
Πηγαίνω στο μπάνιο να ρίξω λίγο νερό πάνω μου, να ηρεμήσω και τον αφυδατωμένο λαιμό μου.
Περνάω μπροστά από τον καθρέπτη και να πάλι βλέπω μια λάμψη.
Αυτή τη φορά την ακούω κιόλας.
Σταματάω μπροστά από το γυαλί και βλέπω πως δεν έχω φρύδια, δεν έχω φρύδια.
Μα έχω λέπια, παντού, στα μάγουλα στη μύτη, στο μέτωπο, μπορεί και στη γλώσσα δεν φαίνεται καλά.
Γυαλίζουν και αλλάζουν χρώματα κάτω από το φως.
Τα αγγίζω και να να τος πάλι εκείνος ο ήχος της λάμψης.
Ξέρεις τι μου θυμίζει αυτός ο ήχος;
Τον ήχο που κάνουνε τα κρύσταλλα από εκείνα τα παλιά αρχοντικά φωτιστικά όταν πετούσαμε μικρές τα μαξιλάρια κατά πάνω τους (θυμάσαι τα φωτιστικά;)
Το δέρμα μου φαίνεται προσαρμόστηκε στην πολλή αλμύρα.
Κάτι έπρεπε να κάνει κι αυτό για να με αντέξει.
Ξέρεις πώς νιώθω τώρα;
Όπως οι μύγες πάνω στο τζάμι, όταν το παράθυρο είναι ορθάνοιχτο και εκείνες συνεχίζουν να πέφτουν με τα μούτρα πάνω του.
Πόσες φορές τις είπαμε χαζές και τυφλές, για μας ήτανε τόσο αυτονόητο.
Από έξω ακούγονται σειρήνες ασθενοφόρων και δεν αντέχω άλλο αυτόν τον ήχο, δεν τον αντέχω.
Τα φώτα στην πόλη είναι πορτοκαλί και ταιριάζουν απίστευτα με τους πορτοκαλί κώνους που διακοσμούν κάθε γωνιά της. 
Α δεν είμαι μια απλή μύγα τελικά.
Είμαι χρυσόμυγα.
Κάπου πρέπει να κολλήσω και τα καινούρια μου μούτρα.

|| Παράλληλες γραμμές ||

Παράλληλα σύμπαντα συνυπάρχουν
το ένα μέσα στο άλλο.

Παράλληλες λέξεις αλληλοεπικαλύπτουν
η μία την έννοια της άλλης.

Παράλληλα συναισθήματα
παλεύουν το ένα το άλλο.

(ποιο θα χάσει;)

Παράλληλες γραμμές...
δεν συναντιούνται ποτέ.

Παράλληλοι δρόμοι
έχουν αντίθετη κατεύθυνση.

Παράλληλα "εγώ" μου συγκρούονται
σαν κρυστάλλινα ποτήρια μέσα στο κενό.

(ποιο θα σπάσει τελευταίο, κάτω από τη βροχή.)