"Αυτό το κείμενο είναι για σένα. Ξέρεις εσύ ποιος είσαι. Τώρα σε μάθαμε κι εμείς. Σε μάθαμε με τον πιο σκληρό τρόπο. Μέχρι χθες, όταν περνούσαμε από δίπλα σου, σε αγνοούσαμε. Αυτό ήταν το λάθος του, το λάθος μας. Δεν σταματήσαμε ποτέ να σε κοιτάξουμε στα μάτια, να ανακαλύψουμε τη σιχαμένη αλήθεια σου. Αν σου δίναμε λίγη παραπάνω σημασία - όχι τόση όση δίνεις εσύ σε μας - είμαι σίγουρη πως θα 'χαμε προσέξει πόσο εξονυχιστικά κοιτάζεις μια γυναίκα που μπαίνει στο μαγαζί σου και πόσο αδιάφορα τον άστεγο στο απέναντι παγκάκι. Θα 'χαμε προσέξει πως φτύνεις όταν περνάς δίπλα από τους τοξικοεξαρτημένους της ομόνοιας και πως χαμογελάς με κάθε ρατσιστική-ομοφοβική επίθεση που σου περιγράφουν. Και κάπως έτσι, θα καταλαβαίναμε πως τα σιχαμένα μούτρα σου δεν μας είναι και τόσο άγνωστα εν τέλει. Κάποιος σε είδε σε ένα συλλαλητήριο για το μακεδονικό και κάποιος να πετάς γουρουνοκεφαλές στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κάποια σε είδε να δέρνεις τη γυναίκα σου, κάποια άλλη να βιάζεις τη μεθυσμένη φίλη της και κάποια άλλη να πετάς έναν ομοφυλόφιλο στη θάλασσα. Δεν γίνεται να μη σε ξέρουμε, Φροντίζεις να κάνεις αισθητή την παρουσία σου σε κάθε πτυχή της ζωής όλων εκείνων που σου χαλάμε την εικόνα, που σου βρομίζουμε την γειτονιά αλλά και το αίμα, που φωνάζουμε για να ζούμε ελεύθερα, που αγωνιζόμαστε για το πιο απλό πράγμα : να είμαστε οι εαυτοί και οι εαυτές μας. Δε ζητήσαμε ποτέ τη γνώμη σου, όμως μας την έδωσες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μας ανάγκασες να συνδέσουμε τη δική σου αθλιότητα με την ομορφιά ενός δικού μας ανθρώπου. Δεν μας ρώτησες ποτέ, ούτε εμάς, ούτε τον Ζακ. Τώρα σε ρωτάμε εμείς : εσύ, που έχεις μάθει να υπολογίζεις τα πάντα στη ζωή με άξονα τα χρήματα, την πατρίδα, την εξουσία, πόσα καράτια αξίζει η ανθρώπινη ζωή; Μάλλον όσα δεν πρόλαβε να κλέψει ο Ζακ και όσα δάκρια θα χύσεις απόψε το βράδυ γι'αυτόν. Σίγουρα όχι όσα τα χρόνια που του 'κλεψες εσύ και τα χρόνια που θα τον θυμόμαστε εμείς.
Αυτό το κείμενο έπρεπε να ναι για τον Ζακ.
Δεν θα το διαβάσει ποτέ.Εσένα όμως, εύχομαι να σε στοιχειώνει..."
