ΞΥΠΝΗΣΑ.

Μαμά, πώς είναι όταν πεθαίνεις;
"Όπως όταν κοιμάσαι, δεν το καταλαβαίνεις."
Μα εμένα μ'αρέσει να κοιμάμαι.
"Σ' αρέσει γιατί ξυπνάς."
Να φτιάξουμε μια κιβωτό, να πάρουμε μαζί μας ό,τι αγαπήσαμε στη ζωή
Και μ'αυτή να ταξιδέψουμε στο θάνατο.
"Να βάλεις μέσα μία όρκα  - και έναν σεισμό"
Ναι οπωσδήποτε.
Να βάλουμε λίγες πιγολαμπίδες που έπιανε ο παππούς, και ένα ταψί γεμιστά.
Λίγο Όλυμπο και λίγο υγρό για να κάνουμε φούσκες.
Και όταν θα σκάνε θα ακούγονται τραγούδια που δεν τα ακούμε πια
Αλλά θυμόμαστε ακόμα τους στίχους.
Λίγη κοτόσουπα, που κάθε γουλιά θα έχει γεύση "Πάσχα στο χωρίό" και γιαγιά.
Λίγο αλάτι να ρίχνουμε στα γεμιστά
Να θυμόμαστε τις παραλίες που τρέχαμε γυμνές.
"Ε άντε πότε θα την φτιάξεις την κιβωτό;"
Μα είναι νωρίς ακόμα.
Ξεχάστηκα να χτενίζω τα μαλλιά που έβγαλε η γλώσσα σου να λέει ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ.

Τελικά, εσένα σ'αρέσει να ξυπνάς;

Christina Bothwell, While You Are Sleeping. 2007.

704.3

 COVID19 ασθενής, ένα γιαγιούλι 87 χρονών...
Πραγματικός διάλογος μεταξύ μιας ειδικευόμενης που φοράει μια ολόσωμη άσπρη φόρμα που την κάνει να μοιάζει ενοχλητικά πολύ με υπερφυσικό βρέφος (ΥΒ), η οποία στολή αφήνει ορατά μόνο τα μάτια της και της γιαγιούλας 87 ετών : 
 
Γιαγιούλι : Πάει πεθάνανε τα καναρίνια  μου... κανείς δεν τα φροντίζει.
ΥΒ : Γιατί, καλή μου, δεν τα φροντίζει κάποιος στο σπίτι; Ο γιος σου;
Γιαγιούλι : Αφού δεν τα ακούω πια να τραγουδάνε... Πάει πεθάνανε. Δεν τους έβαλε κανείς νερό.
ΥΒ : Θα τους βάλω εγώ νερό τώρα...
Γιαγιούλι : Αχ να σαι καλά, κορίτσι μου, σ'ευχαριστώ. Μπορείς μετά να τα φέρεις εδώ, θέλω να τα ακούω
ΥΒ : Δεν γίνεται, απαγορεύονται τα πουλιά στα δωμάτια των ασθενών...
Γιαγιούλι : Εντάξει... Ο άνδρας μου; Σας παιδεύει πολύ, ε; Είναι λίγο ζόρικος το ξέρω, αλλά είναι καλός, να τον προσέχετε.
ΥΒ : Θα τον προσέχουμε, μην ανησυχείς...


Το μόνο που βλέπουν οι ασθενείς από τους ανθρώπους που τους φροντίζουν, είναι τα μάτια μας. Το άγγιγμα που θα νιώσουν κρύβεται κάτω από 3 στρώσεις γαντιών. Το γιαγιούλι στο 704.3 δεν τα κατάφερε. Κι εγώ ποτέ δεν κατάφερα να της πω πως ο άντρας της είχε πεθάνει πολλές μέρες πριν. Όσο για τα καναρίνια... ποιος ξέρει, μπορεί τώρα να τα ακούσει ξανά. 

"Δεν υπάρχουν χαζές ερωτήσεις, υπάρχουν χαζές απαντήσεις"

Σου είχα πει πως οι καλύτερες συζητήσεις είναι αυτές που δεν καταλήγουν πουθενά. Κι εσύ συνέχεια να ρωτάς "γιατί;" και "πώς;" και "πόσο;". Κι αυτό το βασανιστικό "τι εννοείς;". Ίσως αν ήθελα να καταλάβεις να στο έλεγα ξεκάθαρα (τι εννοείς;). Ίσως αν καταλάβαινες να μην ρωτούσες και τόσα (τι εννοείς;). Και ίσως έτσι να είμαστε φτιαγμένες τελικά. Άλλες για να ρωτάνε και άλλοι για να απαντάνε. Και η ύπαρξη του ενός να επιβεβαιώνει την ύπαρξη της άλλης (τι εννοείς). Κι εγώ στη μέση να αμφιταλαντεύομαι. Γιατί όταν με ρώταγαν "τι θέλεις", δεν είχα κάτι να τους πω. Κι όταν έκανα κάτι, δεν με ρωτούσα αν το ήθελα (τι εννοείς;). Πάντα πίστευα ότι αυτές που ρωτάνε είναι πιο έξυπνες από τις άλλες, το μυαλό τους βλέπει λίγο παραπέρα.

"Ήταν ανήσυχο πνεύμα, όλα τα αμφισβητούσε!".

 Μετά σκέφτηκα ότι είναι οι πιο βασανισμένες, αιώνια καταδίκασμενες να αναζητούν απαντήσεις σε ερωτήσεις που είχαν ήδη απαντηθεί πριν από αυτές, για αυτές, από κάποιους άλλους (τι εννοείς;). Από κάποιους που δεν άκουσαν ποτέ την ερώτηση, ήξεραν όμως την απάντηση. Και στο 'λεγαν πριν καν τους ρωτήσεις, κι εσύ έκλεινες τα μάτια και ένιωθες λιγότερο άδεια κάθε φορά. Γέμιζες με απαντήσεις άλλων, τα κενά των ερωτήσεών σου (τι εννοείς;).  

"Συμπληρώστε τα κενά με τις παρακάτω λέξεις".

Αν θέλατε να συμπληρώσω τα κενά μου, δεν θα μου δίνατε τις λέξεις (τι εννοείς;). Σκέφτηκες ποτέ ότι δεν χρειάζονται όλα τα κενά συμπλήρωμα; (τι εννοείς;). Ίσως οι πιο απεγνωσμένες ερωτήσεις να ναι αυτές που δεν έχουν απάντηση, ή που δεν χρειάζονται κάποια. Ίσως όταν σε ρώταγα "τι θα κάνω τώρα;", δεν ήταν γιατί περίμενα απάντηση, αλλά γιατί δεν ρώταγα ποτέ (τι εννοείς;). Και όταν με κοίταξες στα μάτια και μου είπες "όλα καλά θα πάνε", εγώ έκλεινα τα μάτια και ένιωθα λίγο πιο άδεια.

Η μόνη ερώτηση που θέλω να απαντάς είναι "μ'αγαπάς;". Αλλά αν ήξερα την απάντηση, δεν θα ρωτούσα. Κι αν ήξερες την ερώτηση, δεν θα απαντούσες (τι εννοείς;)

Αν ήθελα να καταλάβετε δεν θα έγραφα. Και αν δεν έγραφα, πώς θα καταλαβαίνατε;

Τι εννοείς;

ερωτι(ματι)κό.

Μην δακρύζεις που δεν μπορείς 

ν' αλλάξεις τον κόσμο.

Έχεις ήδη αλλάξει το δικό μου.

Κι αν σε μια στιγμή αδυναμίας

σου 'σφιξα πολύ το χέρι,

ήταν γιατί φοβήθηκα μην πέσεις.

Γιατί, σ'αυτόν τον κόσμο, αγάπη μου,

ακροβατήσαμε πάνω σε καρφίτσες,

φιληθήκαμε μπροστά στους φασίστες,

σκάψαμε με τ'ακροδάχτυλα μια σήραγγα

κάτω απ' τα πόδια τους

και ζήσαμε για δυο στιγμές ελεύθερες.

"Δε φοβήθηκα ούτε λίγο", μου είπες.

Αν δεν φοβόσουνα, μωρό μου, 

θα μ' είχες ήδη βγάλει από τον ώμο σου.

Με φίλησες ακριβώς τη στιγμή 

πριν σου πέσω.

Μην δακρύζεις που δεν έσωσες εμένα.

Ίσως τώρα μπορείς να σώσεις τον κόσμο.

21/09/2018

"Αυτό το κείμενο είναι για σένα. Ξέρεις εσύ ποιος είσαι. Τώρα σε μάθαμε κι εμείς. Σε μάθαμε με τον πιο σκληρό τρόπο. Μέχρι χθες, όταν περνούσαμε από δίπλα σου, σε αγνοούσαμε. Αυτό ήταν το λάθος του, το λάθος μας. Δεν σταματήσαμε ποτέ να σε κοιτάξουμε στα μάτια, να ανακαλύψουμε τη σιχαμένη αλήθεια σου. Αν σου δίναμε λίγη παραπάνω σημασία - όχι τόση όση δίνεις εσύ σε μας - είμαι σίγουρη πως θα 'χαμε προσέξει πόσο εξονυχιστικά κοιτάζεις μια γυναίκα που μπαίνει στο μαγαζί σου και πόσο αδιάφορα τον άστεγο στο απέναντι παγκάκι. Θα 'χαμε προσέξει πως φτύνεις όταν περνάς δίπλα από τους τοξικοεξαρτημένους της ομόνοιας και πως χαμογελάς με κάθε ρατσιστική-ομοφοβική επίθεση που σου περιγράφουν. Και κάπως έτσι, θα καταλαβαίναμε πως τα σιχαμένα μούτρα σου δεν μας είναι και τόσο άγνωστα εν τέλει. Κάποιος σε είδε σε ένα συλλαλητήριο για το μακεδονικό και κάποιος να πετάς γουρουνοκεφαλές στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Κάποια σε είδε να δέρνεις τη γυναίκα σου, κάποια άλλη να βιάζεις τη μεθυσμένη φίλη της και κάποια άλλη να πετάς έναν ομοφυλόφιλο στη θάλασσα. Δεν γίνεται να μη σε ξέρουμε, Φροντίζεις να κάνεις αισθητή την παρουσία σου σε κάθε πτυχή της ζωής όλων εκείνων που σου χαλάμε την εικόνα, που σου βρομίζουμε την γειτονιά αλλά και το αίμα, που φωνάζουμε για να ζούμε ελεύθερα, που αγωνιζόμαστε για το πιο απλό πράγμα : να είμαστε οι εαυτοί και οι εαυτές μας. Δε ζητήσαμε ποτέ τη γνώμη σου, όμως μας την έδωσες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μας ανάγκασες να συνδέσουμε τη δική σου αθλιότητα με την ομορφιά ενός δικού μας ανθρώπου. Δεν μας ρώτησες ποτέ, ούτε εμάς, ούτε τον Ζακ. Τώρα σε ρωτάμε εμείς : εσύ, που έχεις μάθει να υπολογίζεις τα πάντα στη ζωή με άξονα τα χρήματα, την πατρίδα, την εξουσία, πόσα καράτια αξίζει η ανθρώπινη ζωή; Μάλλον όσα δεν πρόλαβε να κλέψει ο Ζακ και όσα δάκρια θα χύσεις απόψε το βράδυ γι'αυτόν. Σίγουρα όχι όσα τα χρόνια που του 'κλεψες εσύ και τα χρόνια που θα τον θυμόμαστε εμείς.

Αυτό το κείμενο έπρεπε να ναι για τον Ζακ.

Δεν θα το διαβάσει ποτέ.
Εσένα όμως, εύχομαι να σε στοιχειώνει..."

Εσύ πώς κοιμάσαι vol. 2

Κατάφερα πάλι και σήμερα να κλείσω τα μάτια
Μα στο σώμα μου ένιωθα λες και σπάγανε πάνω του χιλιάδες πιάτα
Σκεπάστηκα μέχρι τα αυτιά για να κρυφτώ απ' τον κόσμο μου
Μα ήρθε πάλι με βρήκε να μου θυμίσει το στόχο μου
Μου είπε πάλι "εσύ πώς κοιμάσαι;"
Μου είπε πάλι "πώς γίνεται να μη θυμάσαι;"
"Να μη θυμάσαι το μίσος και την απάτη,
να μη θυμάσαι ότι αδειάσαμε όλες από αγάπη.
Το φως ήτανε πάντοτε ανοιχτό. μα τώρα κάποιες κλείσαμε μάτια, στόματα, αυτιά,
κόψαμε μέχρι τη ρίζα τα μαλλιά.
Δεν κάηκε η λάμπα, καήκανε τα μυαλά μας,
καήκανε τα όνειρα μεσ' τα υποσεινήδητά μας."
Κοιμήθηκα εν τέλει και ξύπνησα γεμάτη τύψεις
Έχοντας μέσα, πάνω μου βάρος  ακέραιης θλίψης.
Δίπλα μου κοιμάσαι ακόμα...
Ξύπνα να σε ρωτήσω γιατί ιδρώνω ακόμα
Ξύπνα να σε ρωτήσω "εσύ πώς κοιμάσαι, πώς γίνεται να μη θυμάσαι".

σπάρκλ

Δεν θυμάμαι τι ώρα ξάπλωσα σε αυτή τη στάση.
Τώρα η ώρα είναι 21.41 και κάτι δευτερόλεπτα.
Έχω δάκρυα στα μάγουλα και το μικρό μου δάχτυλο στηρίζεται με το νύχι σε ένα από τα κάτω δόντια μου.
Αναπνέω από το στόμα, το στόμα ξερό, το δάχτυλο υγρό.
Αυτό το φως με κουράζει αλλά τα μισόκλειστα μάτια μου δεν λένε να το αποχωριστούν.
Πρέπει να σηκωθώ...
Βγάζω το δάχτυλο από το στόμα και για μισό δευτερόλεπτο βλέπω μια μικρή λάμψη.
Από το φως θα ναι, οπτικές ψευδαισθήσεις.
Σηκώνομαι λοιπόν, το μαξιλάρι από κίτρινο έγινε μουσταρδί στο σημείο που ακουμπούσε το μάγουλό μου. (πόση ώρα δάκρυζα;)
Πηγαίνω στο μπάνιο να ρίξω λίγο νερό πάνω μου, να ηρεμήσω και τον αφυδατωμένο λαιμό μου.
Περνάω μπροστά από τον καθρέπτη και να πάλι βλέπω μια λάμψη.
Αυτή τη φορά την ακούω κιόλας.
Σταματάω μπροστά από το γυαλί και βλέπω πως δεν έχω φρύδια, δεν έχω φρύδια.
Μα έχω λέπια, παντού, στα μάγουλα στη μύτη, στο μέτωπο, μπορεί και στη γλώσσα δεν φαίνεται καλά.
Γυαλίζουν και αλλάζουν χρώματα κάτω από το φως.
Τα αγγίζω και να να τος πάλι εκείνος ο ήχος της λάμψης.
Ξέρεις τι μου θυμίζει αυτός ο ήχος;
Τον ήχο που κάνουνε τα κρύσταλλα από εκείνα τα παλιά αρχοντικά φωτιστικά όταν πετούσαμε μικρές τα μαξιλάρια κατά πάνω τους (θυμάσαι τα φωτιστικά;)
Το δέρμα μου φαίνεται προσαρμόστηκε στην πολλή αλμύρα.
Κάτι έπρεπε να κάνει κι αυτό για να με αντέξει.
Ξέρεις πώς νιώθω τώρα;
Όπως οι μύγες πάνω στο τζάμι, όταν το παράθυρο είναι ορθάνοιχτο και εκείνες συνεχίζουν να πέφτουν με τα μούτρα πάνω του.
Πόσες φορές τις είπαμε χαζές και τυφλές, για μας ήτανε τόσο αυτονόητο.
Από έξω ακούγονται σειρήνες ασθενοφόρων και δεν αντέχω άλλο αυτόν τον ήχο, δεν τον αντέχω.
Τα φώτα στην πόλη είναι πορτοκαλί και ταιριάζουν απίστευτα με τους πορτοκαλί κώνους που διακοσμούν κάθε γωνιά της. 
Α δεν είμαι μια απλή μύγα τελικά.
Είμαι χρυσόμυγα.
Κάπου πρέπει να κολλήσω και τα καινούρια μου μούτρα.