- ... και που λες, ταξίδευα με το λεωφορείο. Η ώρα ήταν οχτώ παρά δέκα, το απόγευμα. Παρ'ότι βραδάκι ακόμα, έξω ήταν απλωμένο ένα μαύρο σκοτάδι. Πίσσα. Το μόνο που έβλεπα ήταν τα φώτα από μικρές πόλεις ή χωριά που ξετυλίγονταν στις πεδιάδες καθώς το λεωφορείο έπαιρνε τις στροφές. Και θα λεγε κανείς πως έμοιαζε λες και ο ουρανός είχε γυρίσει ανάποδα. Σαν τη ζωή μου. Η μέρα ήταν Δευτέρα. Όχι, μα τι λέω; Ήταν Παρασκευή. Πώς περνάνε έτσι οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια... Μοναδικός συνεπιβάτης μου ο εαυτός μου, που καθρεφτιζόταν στο παράθυρο. Ο οδηγός είχε βάλει να παίζει μια ταινία με τίτλο" Χωρίς σύνορα", τι ειρωνεία. Μ' άκουσες. Σ'ευχαριστω, Ανδρέα.
- Μα δεν με λένε Ανδρέα.
- Καλά, ούτε κι εγώ ξέρω κανέναν Ανδρέα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου