σπάρκλ

Δεν θυμάμαι τι ώρα ξάπλωσα σε αυτή τη στάση.
Τώρα η ώρα είναι 21.41 και κάτι δευτερόλεπτα.
Έχω δάκρυα στα μάγουλα και το μικρό μου δάχτυλο στηρίζεται με το νύχι σε ένα από τα κάτω δόντια μου.
Αναπνέω από το στόμα, το στόμα ξερό, το δάχτυλο υγρό.
Αυτό το φως με κουράζει αλλά τα μισόκλειστα μάτια μου δεν λένε να το αποχωριστούν.
Πρέπει να σηκωθώ...
Βγάζω το δάχτυλο από το στόμα και για μισό δευτερόλεπτο βλέπω μια μικρή λάμψη.
Από το φως θα ναι, οπτικές ψευδαισθήσεις.
Σηκώνομαι λοιπόν, το μαξιλάρι από κίτρινο έγινε μουσταρδί στο σημείο που ακουμπούσε το μάγουλό μου. (πόση ώρα δάκρυζα;)
Πηγαίνω στο μπάνιο να ρίξω λίγο νερό πάνω μου, να ηρεμήσω και τον αφυδατωμένο λαιμό μου.
Περνάω μπροστά από τον καθρέπτη και να πάλι βλέπω μια λάμψη.
Αυτή τη φορά την ακούω κιόλας.
Σταματάω μπροστά από το γυαλί και βλέπω πως δεν έχω φρύδια, δεν έχω φρύδια.
Μα έχω λέπια, παντού, στα μάγουλα στη μύτη, στο μέτωπο, μπορεί και στη γλώσσα δεν φαίνεται καλά.
Γυαλίζουν και αλλάζουν χρώματα κάτω από το φως.
Τα αγγίζω και να να τος πάλι εκείνος ο ήχος της λάμψης.
Ξέρεις τι μου θυμίζει αυτός ο ήχος;
Τον ήχο που κάνουνε τα κρύσταλλα από εκείνα τα παλιά αρχοντικά φωτιστικά όταν πετούσαμε μικρές τα μαξιλάρια κατά πάνω τους (θυμάσαι τα φωτιστικά;)
Το δέρμα μου φαίνεται προσαρμόστηκε στην πολλή αλμύρα.
Κάτι έπρεπε να κάνει κι αυτό για να με αντέξει.
Ξέρεις πώς νιώθω τώρα;
Όπως οι μύγες πάνω στο τζάμι, όταν το παράθυρο είναι ορθάνοιχτο και εκείνες συνεχίζουν να πέφτουν με τα μούτρα πάνω του.
Πόσες φορές τις είπαμε χαζές και τυφλές, για μας ήτανε τόσο αυτονόητο.
Από έξω ακούγονται σειρήνες ασθενοφόρων και δεν αντέχω άλλο αυτόν τον ήχο, δεν τον αντέχω.
Τα φώτα στην πόλη είναι πορτοκαλί και ταιριάζουν απίστευτα με τους πορτοκαλί κώνους που διακοσμούν κάθε γωνιά της. 
Α δεν είμαι μια απλή μύγα τελικά.
Είμαι χρυσόμυγα.
Κάπου πρέπει να κολλήσω και τα καινούρια μου μούτρα.