Σου είχα πει πως οι καλύτερες συζητήσεις είναι αυτές που δεν καταλήγουν πουθενά. Κι εσύ συνέχεια να ρωτάς "γιατί;" και "πώς;" και "πόσο;". Κι αυτό το βασανιστικό "τι εννοείς;". Ίσως αν ήθελα να καταλάβεις να στο έλεγα ξεκάθαρα (τι εννοείς;). Ίσως αν καταλάβαινες να μην ρωτούσες και τόσα (τι εννοείς;). Και ίσως έτσι να είμαστε φτιαγμένες τελικά. Άλλες για να ρωτάνε και άλλοι για να απαντάνε. Και η ύπαρξη του ενός να επιβεβαιώνει την ύπαρξη της άλλης (τι εννοείς). Κι εγώ στη μέση να αμφιταλαντεύομαι. Γιατί όταν με ρώταγαν "τι θέλεις", δεν είχα κάτι να τους πω. Κι όταν έκανα κάτι, δεν με ρωτούσα αν το ήθελα (τι εννοείς;). Πάντα πίστευα ότι αυτές που ρωτάνε είναι πιο έξυπνες από τις άλλες, το μυαλό τους βλέπει λίγο παραπέρα.
"Ήταν ανήσυχο πνεύμα, όλα τα αμφισβητούσε!".
Μετά σκέφτηκα ότι είναι οι πιο βασανισμένες, αιώνια καταδίκασμενες να αναζητούν απαντήσεις σε ερωτήσεις που είχαν ήδη απαντηθεί πριν από αυτές, για αυτές, από κάποιους άλλους (τι εννοείς;). Από κάποιους που δεν άκουσαν ποτέ την ερώτηση, ήξεραν όμως την απάντηση. Και στο 'λεγαν πριν καν τους ρωτήσεις, κι εσύ έκλεινες τα μάτια και ένιωθες λιγότερο άδεια κάθε φορά. Γέμιζες με απαντήσεις άλλων, τα κενά των ερωτήσεών σου (τι εννοείς;).
"Συμπληρώστε τα κενά με τις παρακάτω λέξεις".
Αν θέλατε να συμπληρώσω τα κενά μου, δεν θα μου δίνατε τις λέξεις (τι εννοείς;). Σκέφτηκες ποτέ ότι δεν χρειάζονται όλα τα κενά συμπλήρωμα; (τι εννοείς;). Ίσως οι πιο απεγνωσμένες ερωτήσεις να ναι αυτές που δεν έχουν απάντηση, ή που δεν χρειάζονται κάποια. Ίσως όταν σε ρώταγα "τι θα κάνω τώρα;", δεν ήταν γιατί περίμενα απάντηση, αλλά γιατί δεν ρώταγα ποτέ (τι εννοείς;). Και όταν με κοίταξες στα μάτια και μου είπες "όλα καλά θα πάνε", εγώ έκλεινα τα μάτια και ένιωθα λίγο πιο άδεια.
Η μόνη ερώτηση που θέλω να απαντάς είναι "μ'αγαπάς;". Αλλά αν ήξερα την απάντηση, δεν θα ρωτούσα. Κι αν ήξερες την ερώτηση, δεν θα απαντούσες (τι εννοείς;)
Αν ήθελα να καταλάβετε δεν θα έγραφα. Και αν δεν έγραφα, πώς θα καταλαβαίνατε;
Τι εννοείς;
"Ήταν ανήσυχο πνεύμα, όλα τα αμφισβητούσε!".
Μετά σκέφτηκα ότι είναι οι πιο βασανισμένες, αιώνια καταδίκασμενες να αναζητούν απαντήσεις σε ερωτήσεις που είχαν ήδη απαντηθεί πριν από αυτές, για αυτές, από κάποιους άλλους (τι εννοείς;). Από κάποιους που δεν άκουσαν ποτέ την ερώτηση, ήξεραν όμως την απάντηση. Και στο 'λεγαν πριν καν τους ρωτήσεις, κι εσύ έκλεινες τα μάτια και ένιωθες λιγότερο άδεια κάθε φορά. Γέμιζες με απαντήσεις άλλων, τα κενά των ερωτήσεών σου (τι εννοείς;).
"Συμπληρώστε τα κενά με τις παρακάτω λέξεις".
Αν θέλατε να συμπληρώσω τα κενά μου, δεν θα μου δίνατε τις λέξεις (τι εννοείς;). Σκέφτηκες ποτέ ότι δεν χρειάζονται όλα τα κενά συμπλήρωμα; (τι εννοείς;). Ίσως οι πιο απεγνωσμένες ερωτήσεις να ναι αυτές που δεν έχουν απάντηση, ή που δεν χρειάζονται κάποια. Ίσως όταν σε ρώταγα "τι θα κάνω τώρα;", δεν ήταν γιατί περίμενα απάντηση, αλλά γιατί δεν ρώταγα ποτέ (τι εννοείς;). Και όταν με κοίταξες στα μάτια και μου είπες "όλα καλά θα πάνε", εγώ έκλεινα τα μάτια και ένιωθα λίγο πιο άδεια.
Η μόνη ερώτηση που θέλω να απαντάς είναι "μ'αγαπάς;". Αλλά αν ήξερα την απάντηση, δεν θα ρωτούσα. Κι αν ήξερες την ερώτηση, δεν θα απαντούσες (τι εννοείς;)
Αν ήθελα να καταλάβετε δεν θα έγραφα. Και αν δεν έγραφα, πώς θα καταλαβαίνατε;
Τι εννοείς;
Τα βράδια μου τα εργένικα, ξεμένω να βάζω σε σειρά κάτι αράδες λέξεις... και τα φώτα στα απέναντι μπαλκόνια να σβήνουν με σειρά προτεραιότητας.
ΑπάντησηΔιαγραφή