704.3

 COVID19 ασθενής, ένα γιαγιούλι 87 χρονών...
Πραγματικός διάλογος μεταξύ μιας ειδικευόμενης που φοράει μια ολόσωμη άσπρη φόρμα που την κάνει να μοιάζει ενοχλητικά πολύ με υπερφυσικό βρέφος (ΥΒ), η οποία στολή αφήνει ορατά μόνο τα μάτια της και της γιαγιούλας 87 ετών : 
 
Γιαγιούλι : Πάει πεθάνανε τα καναρίνια  μου... κανείς δεν τα φροντίζει.
ΥΒ : Γιατί, καλή μου, δεν τα φροντίζει κάποιος στο σπίτι; Ο γιος σου;
Γιαγιούλι : Αφού δεν τα ακούω πια να τραγουδάνε... Πάει πεθάνανε. Δεν τους έβαλε κανείς νερό.
ΥΒ : Θα τους βάλω εγώ νερό τώρα...
Γιαγιούλι : Αχ να σαι καλά, κορίτσι μου, σ'ευχαριστώ. Μπορείς μετά να τα φέρεις εδώ, θέλω να τα ακούω
ΥΒ : Δεν γίνεται, απαγορεύονται τα πουλιά στα δωμάτια των ασθενών...
Γιαγιούλι : Εντάξει... Ο άνδρας μου; Σας παιδεύει πολύ, ε; Είναι λίγο ζόρικος το ξέρω, αλλά είναι καλός, να τον προσέχετε.
ΥΒ : Θα τον προσέχουμε, μην ανησυχείς...


Το μόνο που βλέπουν οι ασθενείς από τους ανθρώπους που τους φροντίζουν, είναι τα μάτια μας. Το άγγιγμα που θα νιώσουν κρύβεται κάτω από 3 στρώσεις γαντιών. Το γιαγιούλι στο 704.3 δεν τα κατάφερε. Κι εγώ ποτέ δεν κατάφερα να της πω πως ο άντρας της είχε πεθάνει πολλές μέρες πριν. Όσο για τα καναρίνια... ποιος ξέρει, μπορεί τώρα να τα ακούσει ξανά.