Αναπτήρες

Προχτές κάτι έψαχνα στην τσάντα μου,

Και βρήκα σε μια θήκη 5 αναπτήρες διαφορετικού χρώματος.

Κάποιοι άναβαν, κάποιοι ήταν στα τελευταία τους, κάποιοι είχαν ήδη τελειώσει.

Ο πρώτος, ήτανε ροζ με πράσινο κουμπάκι.

Τον είχα ανταλλάξει μια μέρα με το Γιώργο για έναν μπλε.

Ο δεύτερος ήτανε γαλάζιος.

Τον είχα αγοράσει μαζί με τη Ροδάννα- πάντα γαλάζιους μαζί της.

Ο τρίτος ήτανε κόκκινος.

Τον είχα κλέψει από το Θάνο, επειδή μου έκλεψε τα χαρτάκια.

Ο τέταρτος ήτανε πορτοκαλί.

Τον είχα πάρει από ένα μαγαζί όταν είχα βγει με την Ειρήνη και την αδερφή μου.

Ο πέμπτος ήτανε άσπρος.

Αυτόν δεν θυμάμαι πώς τον απέκτησα.

Βλέπεις τώρα γιατί δεν θα κόψω το κάπνισμα;

Για τους αναπτήρες.

Κάθε ένας και μια μέρα από τη ζωή μου.

Πάντα μου άρεσε να συνδυάζω αντικείμενα με αναμνήσεις.

Και πόσο μάλλον τους αναπτήρες.

Οι αναπτήρες είναι η αντικειμενοποίηση της ζωής και του έρωτα.

Στην αρχή φωτιά δυνατή και ζεστή, πολύχρωμη,  βγάζει ακόμα και σπίθες.

Μετά, όσο πάει είναι μονάχα μπλε με λίγο πορτοκαλί στην άκρη και στο τέλος τίποτα.

Μιλάω για τους απλούς αναπτήρες.

Όχι για εκείνους που έχουν το κουμπάκι ρύθμισης έντασης της φωτιάς.

Αυτοί… μάλλον είναι για τους περίπλοκους ανθρώπους.

Ή τους καταδικασμένους.