Όταν εγώ ταξίδευα με το λεωφορείο για το χωριό, μόνη, καθόμουν στη θέση
17 και είχα στα αριστερά μου το παράθυρο και στα δεξιά μια θεία που της φάνηκα
γνωστή, χοντρή, με γκρι-μαύρα-άσπρα μαλλιά, με φλεβίτιδα στις γάμπες και τρίχες
στο πιγούνι και με ρώτησε αυτό το χαρακτηριστικό «Τίνος είσαι εσύ;» και εγώ
ταράχτηκα, νευρίασα και απάντησα «Εγώ δεν είμαι κανενός! Είμαι ελεύθερη! Ανήκω
σε μένα!» και μετά όλοι άρχισαν να κοιτάζουν και να ψιθυρίζουν και να γελάνε
και εγώ κοκκίνισα, κρύφτηκα στη θέση μου, έκλεισα τα μάτια, έβρισα τον εαυτό
μου, δάκρυσα, σκουπίστηκα, φόρεσα τα ακουστικά, δεν έβαλα μουσική, σκέφτηκα,
σηκώθηκα, κατέβηκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου