Όταν εγώ βαριόμουν μέσα στο δωμάτιο μου, μόνη, στο άδειο
σπίτι, στεκόμουν μπροστά από τον ολόσωμο καθρέπτη και χάζευα τις κόκκινες
φλεβίτσες στο άσπρο των ματιών μου και έλεγα πως είναι ποτάμια με
παραποτάμους και δέλτα που έριξαν ένα
πρωί μέσα τους κόκκινη μπογιά για να μοιάζουν με αίμα γιατί το θέλουμε τελικά
το δράμα και την τραγωδία και μετά ξάπλωσα στο στρώμα, πάνω στα σεντόνια τα
παιδικά, γυμνή, να κοιτάω το φως και να λέω πως είναι ο ήλιος και να χαίρομαι
αλλά τελικά πιο πολύ στεναχωρέθηκα, μιζέριασα, σκέφτηκα να καπνίσω, έστριψα
τσιγάρο, το άναψα, κοίταξα τον καπνό που έβγαινε, φαντάστηκα πως σχηματίζει ένα
δράκο που τον καβαλάει μια κοπέλα με μαλλί Μέριλιν Μονρόε, πήρα δυο ρουφιξιές,
το έσβησα, ντύθηκα, ξάπλωσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου