Όταν εγώ έπρεπε να διαβάσω ξανά εκείνες της γαμημένες
σελίδες ανατομίας εν μέσω εξεταστικής και βαριόμουν και αντί γι’ αυτό άνοιξα το
λάπτοπ, έγραψα πάλι δυο στιχάκια για σένα, χάζεψα κάτι παλιές μας φωτογραφίες,
εκείνες που ήμασταν 17 ακόμα και λέγαμε αυτό το πονηρό και οδυνηρό «για πάντα»
και μετά άνοιξα το παράθυρο και σκαρφάλωσα για να βγω στο μπαλκόνι , έτσι, όχι
από την πόρτα γιατί ήθελα να νιώσω και στην πράξη αυτό το αίσθημα που έχω μέρες
τώρα, ότι τάχα είμαι μικρή και δεν χωράω πουθενά μοναχά μέσα στα μάτια σου και
κάτω από το στήθος σου, κοίταξα τη θάλασσα και για μια στιγμή σε ξέχασα και δεν
μπόρεσα να καταλάβω αν ήμουν ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη μ’ αυτό, μετά προχώρησα
στην άκρη, κοίταξα κάτω, σκέφτηκα για ένα διάρκειας δευτερολέπτου δευτερόλεπτο
να πηδήξω, άλλαξα γνώμη, κοίταξα πάνω, χαμογέλασα στ’ αστέρια- ή και σε σένα,
το ίδιο κάνει, αποφάσισα να γυρίσω στο δωμάτιο, πάτησα κάτι νερά, έβρισα την
κάλτσα μου που βράχηκε, ξάπλωσα με το ένα πόδι γυμνό, δεν κοιμήθηκα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου